Przechyliłam głowę. „Możesz? Czy powiesz „po prostu się stało”, jakbyś się potknęła i upadła na jego łóżko?”
Blake warknął: „Stój!”
Spojrzałam na niego, szczerze zdumiona. „Przestać? Chcesz, żebym przestała?”
Głos ojca przebił się przez chaos. „Czy to prawda?”
Blake otworzył usta.
Nic nie wyszło.
„Harper… kochanie… nie…”
Gestem wskazałem pudełko.
„Jeśli ktoś chce dowodu” – powiedziałem – „to jest w kopercie na dole. Zrzuty ekranu. Daty. Imiona. Wszystko”.
Wzrok Harpera błądził dookoła, szukając drogi ucieczki.
Mama Blake’a szepnęła: „Harper… kochanie… nie…”
Wtedy Harper zaczęła płakać. Głośno, drżąco szlochała.
„Nie miałam na myśli…” – wykrztusiła.
Wziąłem jeden głęboki oddech i spojrzałem na Blake'a.
Wtrąciłem się cicho i zabójczo. „Nigdy nie mówisz poważnie. Po prostu to robisz”.
Wziąłem jeden głęboki oddech i spojrzałem na Blake'a.
„Płakałaś, kiedy powiedziałam ci, że jestem w ciąży” – powiedziałam cicho. „Czy to były łzy z mojego powodu? Czy po prostu ćwiczyłaś?”
Usta Blake'a poruszyły się. Żadnego dźwięku.
Wzięłam torebkę, odwróciłam się i weszłam do domu.
Za mną na podwórku rozległy się krzyki.
Nie zostałem, żeby popatrzeć, jak to kręcą.
Usłyszałem, jak Blake woła moje imię.
Słyszałem zawodzenie Harper.
Tak czy inaczej zamknąłem drzwi.
Nie zostałem, żeby popatrzeć, jak to kręcą.
Wyjąłem torbę podróżną z bagażnika, wsiadłem do samochodu i pojechałem do mamy.
Mój telefon zaczął wibrować zanim doszedłem do końca ulicy.
„Pomyśl o dziecku.”
Harper. Znowu. Znowu.
Zablokowany.
