Mężczyźni, którzy zabrali wszystko

Dziewczynka nerwowo rozejrzała się dookoła, jakby obawiała się, że ktoś może podsłuchiwać.

„Ci, którzy mówili, że mama jest winna pieniądze” – wyszeptała. „Zabrali wszystko”.

Jej głos stawał się cichszy z każdym słowem.

„Meble. Ubrania. Zabrali nawet łóżeczko mojego młodszego brata.”

Rocco zacisnął szczękę.

Słyszał już wcześniej podobne historie – o lichwiarzach, szantażystach, przestępcach ulicznych – ale gdy dziewczyna podniosła rękaw i pokazała siniaki na chudym ramieniu, poczuł coś zimniejszego niż złość.

„Powiedzieli mamie, żeby nikomu nie mówiła” – dodała cicho.

Potem spojrzała na niego ponownie.

„Ale rozpoznałem jednego z nich.”

Rocco pochylił się, jego głos był spokojny, ale niebezpieczny.

„Powiedz mi kto.”

Nazwa, która powinna ich chronić

Małe dłonie dziewczynki drżały, gdy mówiła.

„To był człowiek z pańskiego gangu, proszę pana.”

Przez chwilę jedynym dźwiękiem, jaki słyszeli, był deszcz.

„Moja mama płakała” – kontynuowała. „Powiedziała, że ​​mafia zabrała nam wszystko”.

Rocco zamarł.

Nie z poczucia winy.

Ale z powodu uświadomienia sobie, że ktoś podszywający się pod jego nazwisko odważył się wykorzystać głodującą matkę i jej dzieci.

Powoli wstał, deszcz spływał mu po płaszczu.

„Gdzie jest teraz twoja matka?” zapytał.

„Do domu” – wyszeptała dziewczyna. „Jest za słaba, żeby wstać”.

Rocco wyciągnął rękę i dał jej kluczyki do swojego SUV-a.

"Wsiadać."

Jego głos był cichy.

Ale za tym kryła się stal.

Ponieważ ktokolwiek skrzywdził to dziecko, ktokolwiek je okradł i ukrył się za jego nazwiskiem, miał się wkrótce przekonać, co tak naprawdę znaczy bać się Rocco Morettiego.