Tymczasem Connor bawił się znakomicie. Chwalił się znajomym swoim „prezentem urodzinowym”. Lśniącym, czarnym Wranglerem ze skórzanymi siedzeniami i felgami ze specjalnej kolekcji. Pewnego wieczoru wróciłem z pracy cały w smarze, a on kręcił nim jak szalony.
„Hej!” – krzyknął z uśmiechem. „Może pozwolę ci to posprzątać, piwniczniaku!”
Nie powiedziałam ani słowa. Po prostu przeszłam obok niego z uniesioną głową, jakby nie istniał. Ale w środku płonęłam.
Jeszcze o tym nie wiedziałem, ale karma już była w drodze.
Dwa miesiące później to się stało.
Connor jechał tym samym jeepem, tym samym, którego opłaciła mama, w drodze na imprezę. Tej nocy mocno padało, jedna z tych jesiennych burz, które sprawiały, że drogi były śliskie i lśniące jak szkło.
Z tego, co później usłyszałem, pisał SMS-y do jakiejś dziewczyny, chwalił się imprezą i pewnie jechał za szybko, jak zawsze, żeby się popisać. Stracił panowanie nad samochodem na zakręcie, uderzył w barierkę i zderzył się z innym samochodem.
Jeep został całkowicie zniszczony.
Przeżył, ale ledwo. Liczne złamania, paskudny wstrząs mózgu, złamany obojczyk i uszkodzenie barku tak poważne, że lekarze orzekli, że już nigdy nie będzie mógł rzucać piłką. Dowiedziałem się o tym od sąsiada, który o północy zaczął walić do drzwi. Krzyki Tracy'ego wypełniły dom jak w jakimś horrorze. Było tak źle, że czułem je nawet w piersi.
Powinienem był trzymać się od tego z daleka. Ale tego nie zrobiłem.
Zawiozłem ją do szpitala.
Nie pytajcie mnie dlaczego. Może dlatego, że wiedziałam, jak to jest patrzeć, jak ktoś, kogo się kocha, omal nie umiera. A może dlatego, że przez chwilę widziałam w niej nie kobietę, która kazała mi spać w piwnicy, ale przerażoną matkę. Ścisnęła torebkę tak mocno, że aż zbielały jej kostki, szlochając: „Moje maleństwo… moje biedne maleństwo… Nie mogę go stracić”.
Podczas jazdy niewiele rozmawialiśmy. Słychać było tylko szum wycieraczek i jej płacz. Kiedy dotarliśmy na miejsce, siedziałem w poczekalni godzinami, podczas gdy lekarze operowali Connora. Byłem wyczerpany, ale zostałem.
Następnego dnia Connor się obudził. Jakie pierwsze słowa wypowiedział?
„To nie była moja wina. Droga była śliska. Drugi kierowca zjechał na przeciwległy pas. Wyszli znikąd.”
Żadnego „dziękuję” za pomoc. Żadnego „Mam szczęście, że żyję”. Tylko obwinianie.
Ale raport policyjny nie kłamał. Wyraźnie stwierdzał, że pisał SMS-y, przekraczał prędkość i prowadził nieostrożnie. Świadkowie to widzieli. Nikt nie uwierzył w zachowanie ofiary.
Co gorsza, w drugim samochodzie znajdowali się kobieta i jej nastoletni syn. Oboje przeżyli, ale zostali poważnie ranni. Chłopiec złamał nogę i wymagał operacji. Matka miała pęknięte żebra i złamaną rękę. Przez tygodnie utknęli w szpitalu.
Mniej więcej miesiąc później Tracy dostała list. Kobieta i jej syn pozwali ją. Ponieważ Jeep był zarejestrowany na nią, to ona ponosiła prawną odpowiedzialność. Wpadła w panikę. Dom, ubezpieczenie i koszty sądowe miały ją przerosnąć.
Tego wieczoru wróciłem do domu po nocnej zmianie w warsztacie mechanicznym. Siedziała przy kuchennym stole, tym samym, przy którym nie wolno mi było siadać, kiedy byłem młodszy. Miała bladą twarz, a ręce drżały, gdy przeglądała jakieś dokumenty prawne.
Kiedy podniosła wzrok, wiedziałem już, co ją czeka.
„Ryan” – powiedziała – „musimy porozmawiać”.
Zrzuciłem plecak i skrzyżowałem ramiona. „O czym?”
„Potrzebuję twojej pomocy. Proszę. Wiem, że ciężko pracujesz. Masz dwie prace, prawda? Może mógłbyś… pomóc z rachunkami.”
