Ze łzami w oczach Camille wyznała wszystko. W szkole dziewczyny naśmiewały się z jej włosów, cery, ubrań. Co gorsza: znalazły zdjęcie Élise jako nastolatki i dla zabawy je porównywały, twierdząc, że Camille „nie dorasta”. Spędzała więc popołudnia, próbując się zmienić, by nie „zawstydzić” matki.
Dla Elise to był szok. Uświadomiła sobie, że pochłonięta codziennością, zapomniała przypomnieć córce o tym, co najważniejsze: jej wartość nie zależy ani od porównań, ani od lustra.
Kiedy piękno przestaje być presją, a staje się grą dla dwojga
Tego dnia, siedząc na płytkach w łazience, matka i córka płakały razem. Elise opowiadała o swoich nastoletnich kompleksach, o makijażu „zbroi”, o ciągłym lęku przed byciem niewystarczającą. Potem powiedziała Camille to, co sama chciałaby usłyszeć w swoim wieku: że jest już wystarczająca, kochana, piękna w swojej wyjątkowości .
