Rozważałem rozmowę, aż zdobyłem się na odwagę i zadzwoniłem następnego dnia.
Matka Lily odebrała po trzecim sygnale.
"Cześć?"
„Mam na imię Maren” – powiedziałam. „Jestem byłą żoną Elliota”.
Po drugiej stronie rozległ się ostry śmiech. „To zabawne. Powiedział, że się nie odezwiesz. Że nic cię to nie obchodzi, nawet gdy byłaś jeszcze mężatką”.
Odebrała po trzecim dzwonku.
Oczywiście Elliot już wcześniej uczynił mnie złym człowiekiem dla matki jego dziecka.
„Nie wiedziałem o twojej córce do wczoraj” – powiedziałem. „Przysięgam”.
Jej głos się zmienił. Stał się twardy.
„Powiedz mu, że nie dostanie pełnej opieki” – warknęła. „Nie obchodzi mnie, jaką historię tym razem opowie”.
„Nie dzwonię do niego. Dzwonię, bo prosi mnie, żebym kłamał. Czy on próbuje zmienić warunki opieki nad córką?” – zgadywałem.
Rozłączyła się.
To była cena. Wkroczyłem w coś, czego nie mogłem cofnąć.
„Do wczoraj nie wiedziałem o twojej córce.”
Było jeszcze wiele do opowiedzenia w tej historii i byłem zdecydowany odkopać ją całą, zanim będzie za późno.
Kilka minut później odblokowałem Elliota i napisałem SMS-a: „Musimy porozmawiać”.
Ku mojemu zdziwieniu, już mnie odblokował, prawdopodobnie przewidując moją odpowiedź dla Claire.
Zadzwonił natychmiast.
„Maren” – powiedział, jakby to był zbieg okoliczności. „Miałem nadzieję, że się odezwiesz”.
„Powiedziałeś żonie, że nasz rozwód był wzajemny i życzliwy” – powiedziałem, nie zawracając sobie głowy uprzejmościami. „Chcesz wyjaśnić dlaczego?”
„Musimy porozmawiać.”
Westchnął. „Bo tak to zapamiętałem”.
„No cóż, źle pamiętasz” – powiedziałem. „Albo kłamiesz na temat swoich wspomnień”.
„Claire nie potrzebuje szczegółów” – odpowiedział. „Potrzebuje stabilizacji”.
„A ty potrzebujesz wiarygodności” – powiedziałem. „Więc pomyślałeś, że pożyczysz moją”.
Jego głos złagodniał. „Potrzebuję, żebyś mi pomógł, chociaż raz. Ona się nigdy nie dowie”.
To był moment, w którym wiedziałem, że mam przewagę. Nie próbował mnie zastraszyć. Naprawdę mnie potrzebował.
Rozłączyłem się. Wiedziałem, co muszę zrobić.
„Albo kłamiesz na temat swoich wspomnień.”
Napisałem do Claire i poprosiłem o spotkanie.
Na nasze spotkanie usiedliśmy naprzeciwko siebie w kawiarni, w której unosił się zapach spalonego espresso. Wyglądała na wyczerpaną.
„Nie jestem tu po to, żeby cię atakować” – powiedziałem. „Jestem tu, bo Elliot poprosił mnie, żebym skłamał przed sądem”.
