„Ukradłeś mi syna” – powiedziałem.
„Dałem mu dom.”
„Ukradłeś go” – powtórzyłam, ściskając w dłoniach torebkę.
W końcu na mnie spojrzała.
„Myślałam, że nigdy się nie dowiesz” – przyznała.
Serce waliło mi tak mocno, że zrobiło mi się niedobrze.
„Ukradłeś mi syna.”
Widziałem Stefana i Eliego huśtających się obok siebie.
I po raz pierwszy od pięciu lat zrozumiałem, dlaczego mój syn czasami mówił przez sen, jakby ktoś mu odpowiadał.
Wstałem.
„Nie możesz tak mówić i oczekiwać, że zachowam spokój” – powiedziałam drżącym, ale stanowczym głosem. „Rozumiesz?”
Łzy spływały jej po twarzy, ale nie czułem wtedy żadnego współczucia.
Widziałem Stefana i Eliego huśtających się obok siebie.
„Moja siostra go kocha” – wyszeptała. „Wychowała go. Nazywa ją mamą”.
„A jak mam się nazywać?” – zapytałem. „Przez lata opłakiwałem syna, który żył”.
Przycisnęła dłonie do czoła. „Myślałam, że sobie poradzisz. Byłeś młody. Myślałam, że będziesz miał więcej dzieci”.
„Dziecka nie da się zastąpić” – powiedziałem przez zaciśnięte zęby.
Zapadła między nami ciężka, dusząca cisza.
„Moja siostra go kocha.”
Zmusiłem się do jasnego myślenia. Potrzebowałem informacji.
„Jak ma na imię twoja siostra?” zapytałem.
Zawahała się.
„Jeśli nie chcesz mi powiedzieć” – powiedziałem stanowczo – „pójdę prosto na komisariat”.
Jej ramiona opadły. „Ma na imię Margaret”.
„Czy ona wie?”
Pauza.
"Tak."
Potrzebowałem informacji.
Znów ogarnęła mnie wściekłość. „Więc zgodziła się wychować dziecko, które prawnie nie było jej?”
„Uwierzyła w to, co jej powiedziałam” – upierała się szybko. „Powiedziałam, że go wydałaś”.
Byłem wściekły do granic możliwości!
Oboje spojrzeliśmy na Stefana i Eliego, którzy śmiali się i pędzili w stronę zjeżdżalni. Poruszali się w ten sam sposób, pochylali się do przodu w ten sam sposób, a nawet potykali się o własne nogi.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej, ale pod bólem czułem coś jeszcze.
Rozstrzygać.
