„Co mi dałeś?!”. krzyknął. „Nie dotrę do łazienki!”

Położyłem rękę na piersi, udając zaniepokojenie.

„Kochanie… jesteś zdenerwowana?”

Zamarł, zbladł.

"Nerwowy?!"

„Mówią, że kiedy denerwujesz się przed randką… twoje ciało reaguje.”

„NIE DA MI RADOŚCI!”

Pobiegł w stronę schodów.

„Och, i nawet nie myśl o korzystaniu z łazienki na górze” – dodałam słodko.

Zatrzymał się w pół kroku.

"Dlaczego nie?"

„Sprzątam to.”

To, co wydarzyło się później, było niezapomniane.

Mój mąż, „korporacyjny geniusz”, pełen wielkich słów w rodzaju „synergia”, wbiega na górę, pozbawiony resztki godności, bo jego „ważne spotkanie” zostało ewidentnie odwołane.

Drzwi łazienki zatrzasnęły się.

Dźwięki, które nastąpiły… dramatyczne, delikatnie mówiąc.

Westchnąłem.

Potem sięgnąłem po telefon.

Otwarto czat grupowy.

„Dziewczyny, czy plan dotyczący piwa jest nadal aktualny?”

Odpowiedzi nadeszły natychmiast.

—Oczywiście!
—Czekamy!
—Dziś wieczorem świętujemy wolność!

Poprawiłam szminkę.

Złapałem kluczyki.

Moja torba.

Moja godność.

Gdy wychodziłem, jego rozpaczliwy głos rozbrzmiewał w łazience:

„Dokąd idziesz?!”

Uśmiechnąłem się.

„Na spotkanie” – odpowiedziałem.

Zatrzymałem się akurat na odpowiednią długość.

„Ważne rzeczy… wiesz.”

I odszedłem.

Ale to nie był koniec.

Dwie godziny później wróciłem do domu – śmiejąc się, pachnąc piwem i wolnością.

Siedział na kanapie.

Blady. Wyczerpany. Pokonany.

Telefon w ręku.

„Dobrze się bawiłeś?” zapytał beznamiętnie.

„Bardzo” – odpowiedziałam, odkładając torbę.

Spojrzał na telefon.

„Karolina napisała do mnie SMS-a.”

Milczałem.

„Odwołałem.”

To mnie zaskoczyło.

"Oh naprawdę?"

Przesunął dłonią po twarzy.

„Bo dziś coś sobie uświadomiłem”.

Czekałem.