W szpitalnej sali leżał mały chłopiec, który odczuwał strach, jakiego nikt z dorosłych nie potrafiłby opisać. Był otoczony białymi ścianami, szpitalnymi łóżkami i urządzeniami, które wydawały niepokojące dźwięki. Po jego policzkach spływały łzy, które nie chciały przestać płynąć, pomimo prób pocieszenia ze strony personelu medycznego. Pielęgniarki delikatnie starały się go uspokoić, szepcząc ciepłe słowa, obiecując, że wszystko będzie w porządku. Ich ton był łagodny, pełen troski, a intencje najczystsze z możliwych, jednak nie potrafili złamać muru strachu, który ogarnął chłopca. Strach ten wydawał się silniejszy niż jakiekolwiek obietnice, silniejszy niż jakiekolwiek próby pocieszenia. I choć otaczała go opieka, wciąż czuł się samotny, zagubiony w świecie, który wydawał się za wielki i za obcy.
W tym trudnym momencie do pokoju wszedł policjant z pobliskiego patrolu. Jego obecność nie była triumfalna, ani przepełniona poczuciem władzy, jak to bywa często w filmach, gdzie funkcjonariusz przychodzi, by zbawić sytuację. Nie był też na służbie w tradycyjnym sensie. Wszedł do pokoju powoli, bez pośpiechu, z delikatnością, jakby w pełni zdawał sobie sprawę z tego, jak ogromną rolę odgrywa teraz jego obecność, a nie konieczność jakiejkolwiek interwencji.
Zamiast wyjść z poczuciem „służby” na pierwszym planie, podszedł do chłopca spokojnie, usiadł obok niego na krawędzi łóżka i pochylił się, pytając najłagodniej, jak potrafił: „Mogę?”.
To było najprostsze, a zarazem najbardziej skuteczne pytanie, jakie można było zadać. Chłopiec nie musiał tłumaczyć swoich emocji, nie musiał udawać, że czuje się lepiej, niż w rzeczywistości. Policjant nie stawiał przed nim żadnych oczekiwań. Wystarczyło, że dał mu przestrzeń, w której mógł po prostu poczuć się bezpiecznie. To było pytanie, które mówiło: „Jestem tutaj, jestem gotów być przy tobie”. Nie było w nim żadnej presji, żadnej pochopnej decyzji o tym, co należy zrobić. To pytanie wprowadzało poczucie bezpieczeństwa, które dla dziecka było najważniejsze w tej chwili.
