„Wiem, kochanie” – odpowiadałam płynnie, nalewając mu importowaną kawę. „Wpisałam to tylko, żeby zaoszczędzić ci czasu”.
Pochylał się i całował mnie w czoło – roztargnionym, powierzchownym cmoknięciem. „Co ja bym, u licha, zrobiła bez mojej niesamowitej małej sekretarki?”
Mała sekretarka.
Dokładnie do tego zostałam sprowadzona w jego umyśle. Nie byłam architektką jego rozrastającego się imperium; byłam po prostu niezwykle skuteczną pomocą.
Jedyną osobą na świecie, która znała absolutną prawdę, była Elena.
Elena była moją byłą współlokatorką z MIT. Była zaciętą, palącą jednego papierosa za drugim, błyskotliwą i agresywną prawniczką, specjalizującą się w polowaniach na rekiny w korporacjach, gdzie stawka była wysoka. To ona potajemnie pomagała mi przez lata radzić sobie z niezwykle skomplikowanymi prawnymi konsekwencjami ślepego zaufania Arthura. Była moją jedyną ostoją rzeczywistości.
Spotykałyśmy się potajemnie na drinki w obskurnym barze w Hell’s Kitchen, daleko poza geograficznym terytorium elity Upper East Side.
„Jesteś prawdziwą masochistką, Mary” – wzdychała Elena, gwałtownie dźgając oliwkę mieszadełkiem do koktajli. „Sprawiasz, że ten klaun wygląda jak kolejny Elon Musk, a on traktuje cię jak zaawansowaną Roombę. Dlaczego? Czemu po prostu nie naciśniesz spustu?” Posiadasz osiemdziesiąt procent akcji z prawem głosu. Mógłbyś jutro wejść do sali konferencyjnej, zwolnić go z miejsca i…
„Napisz swoje nazwisko na tych cholernych drzwiach”.
„Nie mogę” – wzdychałam, mieszając tanie wino. „Jeszcze nie. Firma jest w bardzo kruchej fazie wzrostu. Jeśli teraz wywołamy ogromny skandal z przywództwem, cena akcji spadnie, a konkurencja się zaleje. Najpierw muszę w pełni ustabilizować ekspansję w Europie”.
Elena prychnęła, wypuszczając kłębek dymu. „Wciąż kochasz tę ideę. Czekasz, aż pewnego ranka magicznie się obudzi i zda sobie sprawę, że jesteś geniuszem pokolenia. Wiadomość dnia, kochanie: Mężczyźni tacy jak Preston nie chcą geniusza. Chcą pochlebnego lustra, w którym będą wyglądać dwa razy więksi”.
Wiedziałam, że ma całkowitą rację, ale nie mogłam się zmusić, żeby odpuścić. Wciąż miałam irracjonalną nadzieję. Wciąż przekonywałam samą siebie, że jeśli tylko dam mu jeszcze jedno wielkie zwycięstwo, jeszcze jeden niezaprzeczalny sukces, w końcu mnie dostrzeże.
W związku z tym uruchomiłam inicjatywę Eco-Clay. Agresywnie zmieniłam wizerunek całej firmy, koncentrując się na zrównoważonej technologii integracji inteligentnego domu. To było kolosalne ryzyko finansowe. Wykorzystałam ogromne aktywa, aby zbudować najnowocześniejszy zakład produkcyjny w Ohio. Pracowałam dwadzieścia godzin dziennie przez sześć miesięcy z rzędu, organizując wszystko z mojego strychu pod pseudonimem „MV Consultant”.
To był absolutny strzał w dziesiątkę. Nowa linia wyprzedała się na całym świecie w ciągu kilku tygodni. Cena akcji poszybowała w górę. Wycena firmy oficjalnie przekroczyła 200 milionów dolarów.
Tej nocy, kiedy ukazał się artykuł w Forbesie – ze zdjęciem Preston w wysokiej rozdzielczości i nagłówkiem „Preston Clay: Zielony Król Mebli” – urządziliśmy wystawne przyjęcie w kamienicy.
Stary szampan lał się strumieniami. Byli tam wszyscy, którzy się liczyli: lokalni politycy, celebryci z niższej półki, zazdrośni konkurenci. Stałam cicho przy wahadłowych drzwiach kuchni, zarządzając obsługą cateringową. Miałam na sobie sukienkę vintage, którą szczerze uwielbiałam, ale w porównaniu z błyszczącymi, cekinowymi kreacjami celebrytek tłoczących się w moim salonie, wyglądałam zdecydowanie zwyczajnie.
