Obserwowałam Prestona, który stał na środku sali. Prawie promieniał z samozadowolenia. Uniósł oprawiony egzemplarz okładki magazynu.
„Trzeba mieć prawdziwą wizję” – chwalił się przed wąskim gronem uwielbiających go kobiet. „Trzeba mieć odwagę, by podejmować ogromne ryzyko. Wszyscy w zarządzie mówili mi, że stoły z wbudowanym panelem słonecznym to głupi chwyt marketingowy. Ale spojrzałam im w oczy i powiedziałam: „Nie, to jest przyszłość”.
Poczułam mocne puknięcie w ramię. To była Lorraine. Trzymała pustą kryształową tacę.
„Meredith, kanapki z kawiorem są niedopuszczalnie krótkie” – syknęła, rozglądając się dookoła, żeby upewnić się, że nikt nie słyszy jej strofowania. „Przestań bujać w obłokach przy drzwiach i powiedz personelowi kuchni, żeby szybciej się przemieszczali. I spróbuj się wyprostować, na litość boską. Wyglądasz jak zwiędły kawałek sałaty”.
Spojrzałem na nią. Potem spojrzałem przez pokój na Prestona.
Po raz pierwszy od dziesięciu lat gęsta mgła mojego oddania całkowicie się rozwiała. Nie czułem miłości. Nie czułem desperackiej potrzeby, by ich chronić. Czułem się po prostu głęboko, przytłaczająco wyczerpany.
Wszedłem do kuchni, ale zamiast wykrzykiwać rozkazy do dostawców, chwyciłem butelkę szkockiej whisky za 500 dolarów, którą Preston oszczędzał na „specjalną okazję” i nalałem sobie ogromny kieliszek. Wypiłem ją jednym, palącym haustem.
To było sześć miesięcy temu.
To była noc, w którą aktywnie zacząłem przygotowywać się do wojny.
Nie nacisnąłem spustu od razu, ale po cichu odblokowałem zabezpieczenie. Zaktualizowałem wszystkie pliki powiernicze u Felixa w Zurychu. Systematycznie przelałem znaczną część moich osobistych, płynnych pieniędzy na wysoce bezpieczne, nienamierzalne konta.
I czekałem.
Nie musiałem czekać długo. Wszechświat ma wyjątkowo mroczne poczucie humoru, kiedy odmawiasz… Konieczna przeprowadzka.
Nasza dziesiąta rocznica ślubu przypadała we wtorek.
Spędziłam trzy tygodnie skrupulatnie planując prywatną, kameralną kolację w kamienicy. Osobiście ugotowałam ulubioną, niezwykle skomplikowaną potrawę Prestona – wołowinę Wellington. Kupiłam mu rzadki, zabytkowy zegarek Patek Philippe za dywidendy z moich prywatnych inwestycji w technologię, które arogancko założył, że pochodzą z hojnego „kieszonkowego”, które mi dawał.
Ubrana w ciemnozielony jedwab, czekałam w jadalni przy dogasających świecach.
Była 20:00. Potem 21:00. Potem 22:00.
O 22:30 ciężkie drzwi wejściowe w końcu się otworzyły. Usłyszałam głośny, chaotyczny śmiech. I nie był to tylko śmiech Prestona; towarzyszył mu wysoki, dźwięczny chichot, który brzmiał jak tanie dzwonki wietrzne.
Ścisnął mi się żołądek
