Widziała moją mamę, elegancką w perłach, stojącą nad Mią w kuchni. Mia płakała. Mama trzymała zapalonego papierosa. Celowo wcisnęła go w ramię Mii.
„Przestań płakać” – powiedziała mama spokojnym głosem na nagraniu. „Niszczysz towar. Jeśli obtłuczesz sobie twarz, nie będziemy mogli zrobić zdjęć do broszury”.
Sala balowa eksplodowała. Krzyki. Zdech. Ludzie upuścili kieliszki. Senator wyglądał, jakby miał zaraz zwymiotować.
Artur odwrócił się do kabiny technicznej, krzycząc, z twarzą wykrzywioną w masce czystego zła. „Przestań! Przerwij transmisję! Zakończ to natychmiast!”
Wyszedłem na balkon z widokiem na salę balową. Byłem pokryty śniegiem. Mój garnitur był podarty. Wyglądałem jak widmo.
„Nie możesz…
„Prawdę, ojcze!” krzyknąłem. Mój głos odbił się echem od sklepionego sufitu.
Wszystkie głowy zwróciły się ku mnie.
„Liam!” wrzasnęła moja matka, wskazując drżącym palcem. „On jest szalony! Włamał się do systemu! Kłamie!”
„Patrz na ekran!” krzyknąłem.
Pojawił się ostatni obraz. To była lista. Dzieci „zlikwidowane”. Sarah. David. Daty ich śmierci idealnie pokrywały się z datami masowych wypłat z ubezpieczeń.
„Mordercy!” krzyknęła kobieta z tłumu.
Szef Miller, który stał przy barze, zdał sobie sprawę, że gra skończona. Wyciągnął broń służbową. Nie celował w Arthura. Celował we mnie.
„On jest uzbrojony!” krzyknął Miller, próbując znaleźć usprawiedliwienie. „Ma detonator! Wszyscy padli!”
Uniósł broń. Nie ruszyłem się. Nie drgnąłem.
„Śmiało, Miller” – powiedziałem. „Zastrzel mnie. Ale może najpierw zajrzyj do drzwi”.
Główne drzwi sali balowej otworzyły się z hukiem.
To nie była lokalna policja.
To był oddział SWAT. A za nimi mężczyźni w wiatrówkach z żółtymi napisami: FBI.
Nie zadzwoniłem jeszcze na infolinię. Wysłałem cały zrzut danych do Wydziału Kryminalnego Federalnego trzydzieści minut temu.
„Agenci federalni!” – ryknął głos. „Rzuć broń! Natychmiast!”
