„Chcę drugiej opinii” – powiedziałam w końcu, a mój głos stał się zimny i cienki. „I chcę pisemnego raportu. Szczegółowego. Ze wszystkimi zdjęciami”.
„Oczywiście” – odpowiedział natychmiast. „Sporządzimy pełny raport. I, Lucío…” – pochylił się lekko do przodu, zniżając głos – „wiem, że to bardzo trudne, ale powinnaś rozważyć złożenie skargi. To nie tylko nieetyczne. To przestępstwo”.
Wyszłam z ośrodka zdrowia z uczuciem, jakby chodniki lekko się przechyliły, zmuszając mnie do chodzenia pod kątem.
Madryt był taki sam jak zawsze – samochody, ludzie rozmawiający przez telefon, zapach kawy unoszący się z kawiarni.
Ale coś we mnie pękło w miejscu, do którego nie docierało już powietrze.
W pociągu powrotnym do Salamanki otworzyłam stare wiadomości od Diego.
Była tam jedna z poprzedniego tygodnia:
„Kiedyś, kiedy wszystko się uspokoi, będziemy mieli dziecko. Obiecuję”.
Czytałam ją w kółko, czując, jak każde słowo powoli zamienia się w truciznę.
Kiedy wróciłam do domu, Diego był w kuchni i robił hiszpański omlet.
„Jak poszło badanie?” zapytał, nie odwracając się, jakby wysłał mnie do dentysty.
„Dobrze” – skłamałam, kładąc torbę na stole z przesadną ostrożnością. „Lekarz chce powtórzyć kilka badań”.
Diego się odwrócił. Jego ciemne oczy badały moją twarz.
„Jakiś problem?”
Spojrzałam na niego, próbując odnaleźć mężczyznę, z którym spędziłam siedem lat. Zobaczyłam pewnego siebie lekarza, szanowanego w mieście specjalistę, męża, który zawsze wiedział, co powiedzieć na kolacjach z przyjaciółmi. I po raz pierwszy zobaczyłam też mężczyznę, który pewnego zwyczajnego popołudnia mógł postanowić odciąć się od mojej przyszłości, nawet mnie o to nie pytając.
„Jeszcze nie wiem” – odpowiedziałam, patrząc mu w oczy. „Ale się dowiem”.
W kolejnych tygodniach moje życie podzieliło się na dwie warstwy.
Na powierzchni wszystko toczyło się tak samo: praca w kancelarii prawnej w Salamance, kolacje z przyjaciółmi, wizyty teściów, niedzielne popołudnia spędzone na oglądaniu seriali na kanapie z Diego.
W głębi duszy, w milczeniu, zaczęłam gromadzić dowody – raporty medyczne, kopie e-maili, wszystko, co mogłoby mnie powiązać z tą piątkową wizytą z narkozą i tak zwanym „głębokim badaniem”.
Álvaro skierował mnie do koleżanki ze szpitala Clínico w Madrycie, dr Teresy Valverde. Bez wahania potwierdziła diagnozę: implanty zostały prawidłowo wszczepione, a zabieg był praktycznie nieodwracalny, chyba że w wyniku skomplikowanej operacji, która nie dawała żadnych gwarancji.
