Kiedy ostrzał ucichł, nastała cisza dziwnie ciężka, jakby ktoś przykrył świat grubą watą. I wtedy rozległo się pukanie do drzwi — nie nachalne, raczej niepewne. Maria ostrożnie odsunęła śpiącą Annę i podeszła do wejścia.
Na progu stała Kławdia. Miała na sobie znoszony, ale czysty płaszcz z grubego materiału, a spod wełnianej chusty wymykały się starannie ułożone pasma włosów. W miejscu, gdzie elegancja powinna była dawno zniknąć, ona wciąż potrafiła zachować pozór porządku.
— Czego chcesz? — głos Marii brzmiał chropawo, jakby był zrobiony z zimna i niedojedzenia.
— Nie zatrzaskuj mi drzwi przed nosem, Masza — Kławdia weszła, nie czekając na zaproszenie. — Widziałam listonosza. Nic od Aleksieja?
— Nic.
Maria patrzyła na nią twardo. Kławdia, sanitariuszka z wojskowego szpitala, potrafiła namieszać w życiu Marii, zanim jeszcze wojna odebrała resztę spokoju. Maria nie musiała słyszeć plotek — widziała kiedyś jedno spojrzenie, wymienione ukradkiem, i to wystarczyło.
Miasto zamarzało, a ludzie liczyli każdy kawałek drewna i każdy kęs.
Maria trzymała się pracy w piekarni, bo to była jej jedyna pewność.
Kławdia przyszła pod pretekstem listu, ale nie tylko o list chodziło.
— Może… przyszło jakieś zawiadomienie? — Kławdia mówiła cicho, jednak w oczach miała gorączkowy błysk.
— Nie doczekasz się — syknęła Maria i zrobiła krok w jej stronę, gotowa ją wypchnąć.
Wtedy ból uderzył nagle, tak mocno, że Maria oparła się o ścianę. Zabrakło jej tchu. Świat zawirował, nogi zrobiły się miękkie.
— Co jest?! — Kławdia chwyciła ją pod łokieć. Jej dłonie okazały się zaskakująco pewne. — Ty… rodzisz?
— Lekarz… — Maria wyszeptała. — Sąsiad… Siemion Borisowicz…
— Już biegnę!
