„Przepraszam nie rozwiązuje problemu”. Wstał i zaczął chodzić po pokoju. „Przez 18 miesięcy próbowałem wszystkiego. 18 miesięcy szukałem żony, która zaakceptuje cię pomimo twojego stanu. Nikt tego nie zrobi. Nikt nie chce męża, który nie może spłodzić spadkobierców. Taka jest rzeczywistość”.
“Ja wiem.”
„Musiałem więc myśleć kreatywnie – bardzo kreatywnie – o rozwiązaniach, które… przekraczają granice konwencji”.
Coś w jego tonie mnie zaniepokoiło. „Co masz na myśli?”
Przestał chodzić i spojrzał mi prosto w oczy. „Oddaję cię Delilah”.
Spojrzałam na niego, pewna, że źle usłyszałam. „Przepraszam. Co?”
„Delila, robotnica rolna. Oddaję ci ją jako towarzyszkę. Twoją żonę w praktyce”.
Słowa nie miały sensu. „Ojcze, nie możesz sugerować…”
„Nie sugeruję. Mówię ci, co się stanie”. Jego głos stał się teraz twardy. Ton, którym posługiwał się w sądzie, ogłaszając wyrok. „Żadna biała kobieta cię nie poślubi. To fakt niepodważalny. Ale linia Callahanów musi trwać. Plantacja potrzebuje spadkobierców, nawet jeśli ci spadkobiercy są niekonwencjonalni”.
Uderzyła mnie cała groza jego propozycji. „Chcesz, żebym… z niewolnicą? Ojcze, to… nawet gdybym mógł, a lekarze twierdzą, że nie mogę, to nie tak działa dziedziczenie. Dziecko zrodzone z niewolnicy nie byłoby twoim spadkobiercą. Byłoby twoją własnością”.
„Chyba że ich uwolnię. Chyba że legalnie ich adoptuję, chyba że bardzo starannie sporządzę testament, do czego jako sędzia i prawnik mam wyjątkowe kwalifikacje”.
„To jest szaleństwo.”
„To konieczne”. Usiadł ponownie, pochylając się do przodu. „Thomas, posłuchaj mnie. Przemyślałem to z każdej strony. Nie możesz mieć dzieci. Lekarze byli co do tego jednomyślni. Ale dzieci mogą być spłodzone w twoim imieniu. Delilah jest silna, zdrowa i inteligentna. Zaaranżuję jej skrzyżowanie z odpowiednim samcem z innej plantacji. Silny ród, sprawdzona płodność, dobre fizyczne okazy. Dzieci, które urodzi, będą prawnie moje dzięki dokumentacji, którą sporządzę. Kiedy umrę, zapiszę je tobie wraz z dokumentami, które je uwolnią i ustanowią twoimi adoptowanymi spadkobiercami. Odziedziczą wszystko”.
„Mówisz o hodowli ludzi jak bydła.”
„Mówię o zapewnieniu kontynuacji istnienia tej rodziny i tej plantacji. Czy to niekonwencjonalne? Tak. Czy jest to skomplikowane prawnie? Zdecydowanie. Ale jest to możliwe i rozwiązuje nasz problem”.
„To nie mój problem”. Wstałem, a moje ręce trzęsły się bardziej niż zwykle. „Ojcze, to, co opisujesz, jest złe. Chcesz wykorzystać ciało kobiety bez jej zgody, by spłodzić dzieci, którymi za pomocą fikcji prawnych zmanipulujesz, by stały się spadkobiercami. Traktujesz ludzi jak materiał rozrodczy, jak zwierzęta”.
„W oczach prawa to zwierzęta”. Jego głos podniósł się, by dorównać mojemu. „Thomas, rozumiem, że czytałeś te książki o abolicjonizmie. Tak, wiem o nich. Nie jestem ślepy. Napełniłeś sobie głowę sentymentalnymi bzdurami o człowieczeństwie niewolników, ale rzeczywistość prawna jest taka, że są oni własnością. Jestem właścicielem Delilah tak samo, jak tego domu czy krzesła. I postanawiam wykorzystać ją w sposób, który rozwiąże problem”.
„A co o tym sądzi Dalila?”
„Zrobi, co jej każą. Jest twoją własnością, Thomas. Jej zdanie jest nieistotne”.
Coś we mnie pękło. Całe życie podporządkowywałem się autorytetowi ojca, akceptowałem jego decyzje, starałem się zrekompensować to, że byłem rozczarowującym synem, ale to było już za wiele.
“NIE.”
Słowo wypowiedział cicho, ale stanowczo. Mój ojciec zamrugał. „Co powiedziałeś?”
