Stałem tam z szeroko otwartymi oczami, próbując przetworzyć to, co się dzieje. Tysiące pytań krążyło mi po głowie, ale jedno wysuwało się na pierwszy plan.
„Stan” – powiedziałem powoli – „skąd wziąłeś na to wszystko pieniądze? Smoking, kwiaty i ten pierścionek?”
„Chyba czas, żebym ci powiedział prawdę” – powiedział, biorąc głęboki oddech. „Widzisz, nigdy ci nie powiedziałem, jak stałem się bezdomny, bo to było zbyt skomplikowane i mogło cię to postawić w trudnej sytuacji. A tak bardzo kochałem nasze wspólne życie”.
„Stałem się bezdomny, bo moi bracia postanowili się mnie pozbyć i przejąć moją firmę” – kontynuował. „Podrabiali dokumenty, podrabiali moje podpisy, a nawet ukradli mi tożsamość. Pewnego dnia wysadzili mnie w tym miasteczku, wiele kilometrów od domu. Kiedy próbowałem zgłosić się na policję, pociągnęli za sznurki i nigdy nie otrzymałem pomocy. Przekupili nawet mojego prawnika”.
Słuchałem w milczeniu, jak Stan opowiadał swoją historię.
Jak stracił wszystko, jak spędził miesiące, próbując przetrwać na ulicy. A potem, jak spotkanie ze mną dało mu impuls, którego potrzebował, by walczyć.
„Kiedy dałeś mi dom, czyste ubrania i trochę pieniędzy, postanowiłem walczyć” – wyjaśnił. „Skontaktowałem się z najlepszą kancelarią prawną w kraju, taką, na którą moi bracia nie mieli wpływu, bo działała na rzecz konkurencji”.
„Opowiedziałem im swoją historię i obiecałem im pokaźną sumę odszkodowania” – wyjawił. „Na początku nie chcieli przyjąć sprawy bez zaliczki, ale kiedy zdali sobie sprawę, że w końcu mogą przechytrzyć rywali, zgodzili się. Dzięki nim rozprawa sądowa odbędzie się w przyszłym miesiącu, a moje dokumenty i konta bankowe zostały odzyskane”.
Zatrzymał się i spojrzał na mnie tymi łagodnymi oczami, które pierwsze przykuły moją uwagę.
„Będę z tobą szczery” – uśmiechnął się. „Nie jestem biedakiem. Całe życie szukałem miłości, ale każda kobieta, którą spotykałem, interesowała się tylko moimi pieniędzmi. Ty jednak byłeś dla mnie dobry, kiedy myślałeś, że nic nie mam. Dlatego się w tobie zakochałem. Przepraszam, że tak długo to przed tobą ukrywałem”.
Opadłam na kanapę, nie mogąc przetworzyć jego opowieści. Nie mogłam uwierzyć, że mężczyzna, którego poślubiłam z kaprysu, był naprawdę bogaty i żywił do mnie szczere uczucia.
