Sean też to zauważył i zaczął dzwonić częściej.

„To nie jest konieczne, Cat” – powiedział kiedyś. „Za dużo myślisz. Spędzasz za dużo czasu z moim tatą. On napełnia ci głowę bzdurami”.

Nie kłóciłem się.

Nie było mi to potrzebne.

Największa zmiana nadeszła tydzień później.

Sean przyjechał odebrać dzieci i wspomniał o przedłużeniu ich wizyty.

„Pomyślałem, że tym razem zatrzymam je trochę dłużej” – powiedział swobodnie. „Kilka tygodni”.

„To nie jest to, co uzgodniliśmy.”

„Są podekscytowani. Będzie dobrze.”

Pokręciłem głową. „A co ze szkołą?”

„Mogą trochę chybić.”

„Gdzie będą przebywać?”

„Ze mną.”

„Kto jeszcze tam będzie?”

"Kot-"

„A dlaczego powiedziałeś im, zanim ze mną porozmawiałeś?” dodałem.

To go zatrzymało.

Po raz pierwszy nie miał łatwej odpowiedzi.

Spojrzał na mnie inaczej – jakby mnie już nie poznawał.

„Zapomnij o tym” – powiedział w końcu. „Będziemy trzymać się zwykłego harmonogramu”.

Wycofał się.

Właśnie tak.

Tej nocy Peter siedział naprzeciwko mnie przy kuchennym stole.

„Robisz to. Bronisz swojej pozycji.”

Westchnęłam. „Powinienem był to zrobić wcześniej”.

„Robisz to teraz. To się liczy.”

Zatrzymał się, po czym dodał coś nieoczekiwanego.

„Kiedy będziesz gotowa, nie musisz trwać w moim związku małżeńskim. Nie będę się sprzeciwiać. Nigdy nie o to chodziło”.

„Co? A więc co było?”

Spojrzał mi w oczy.

„Upewniam się, że dotarłeś.”

Później tego wieczoru stałam na podwórku, podczas gdy Jonathan i Lila się bawili.

Śmiali się i biegali w kółko, jakby nic się nie zmieniło.

Obserwowałem je przez długi czas.

I po raz pierwszy od lat nie miałem wrażenia, że ​​ledwo się trzymam.

Czułem się stabilnie.

Obecny.

Uziemiony.

I zdałem sobie sprawę, że Piotr mnie nie uratował.

On po prostu dotrzymał obietnicy.

I w końcu nauczyłem się, jak stanąć na swoim miejscu.