Miał mocną, kwadratową szczękę Caleba. Miał ciemne, kręcone włosy Caleba. Ale jego oczy…
Jego oczy miały niepowtarzalny, przenikliwy, żywy odcień szmaragdowej zieleni. Rzadka cecha genetyczna, której nie posiadał nikt w ciemnookiej rodzinie Caleba. To był odcień zieleni, który widziałam każdego ranka, patrząc w lustro w łazience.
Zaparło mi dech w piersiach. Z piersi wyrwał mi się gardłowy, bolesny szloch, który rozbrzmiał echem w wilgotnej piwnicy. Nie patrzyłam tylko na zdjęcie mojego siostrzeńca. Patrzyłam w oczy mojego syna. Syn, którego dosłownie wycięli z mojego ciała, gdy spałem.
Gwałtownie ocierałem łzy, zastępując smutek zimną, śmiertelną furią. Nie chciałem tylko odzyskać syna. Chciałem spalić całe ich imperium kłamstw.
Szybko przesłałem wszystkie dokumenty na bezpieczny, szyfrowany serwer pocztowy, który założyłem z dr Patel i prywatnym detektywem, z którym mnie skontaktowała. Następnie, korzystając z jednorazowej karty przedpłaconej, zamówiłem tajny, prawnie dopuszczalny zestaw do badań DNA, który miał zostać dostarczony na skrytkę pocztową.
Wydrukowałem kopie najbardziej obciążających dokumentów i wrzuciłem je do wodoodpornego pojemnika.
Koperta. Weszłam po schodach do pokoju dziecięcego, który przygotowywaliśmy dla mojego nowego dziecka. Podważyłam luźną deskę podłogową w szafie i schowałam kopertę głęboko w podłodze.
Nagle ciężkie drzwi wejściowe otworzyły się z głośnym kliknięciem.
Zamarłam. Caleb miał wrócić do domu dopiero za trzy godziny.
Szturchnęłam deskę podłogową, żeby ją wcisnąć, ale zdałam sobie sprawę, że wciąż trzymam wydrukowane, powiększone zdjęcie twarzy Leo.
Usłyszałam ciężki stukot butów Caleba, który rozbrzmiał echem w holu, a potem szybko skierował się w stronę schodów. Nie szedł swoim zwykłym leniwym krokiem; jego kroki były szybkie, natarczywe i agresywne.
„Claire?” zawołał Caleb, a jego głos był podejrzanie zimny, całkowicie pozbawiony udawanego ciepła, które zazwyczaj emanował. „Claire, gdzie jesteś? Dlaczego drzwi do piwnicy są otwarte?”
Rozdział 4: Pułapka baby shower
Dwa tygodnie później wielka sala balowa prestiżowego Sterling Country Club była udekorowana kilometrami białego jedwabiu i setkami pudrowoniebieskich balonów. To był wystawny, ekstrawagancki baby shower, który Marilyn uparła się dla mnie zorganizować. Nie było to świętowanie mojej ciąży, lecz wydarzenie PR-owe. Marilyn zaprosiła pięćdziesiąt swoich najbogatszych przyjaciółek, aby pochwalić się swoją „idealną, kochającą” rodziną i rozwiać wszelkie plotki o incydencie z karetką w jej domu.
Ona chciała widowiska. Ja zamierzałam zrobić jej masakrę.
