Konfucjusz nauczał, że spokojna starość wynika z wcześniejszego sposobu życia. Kierują nią cztery zasady: zachowanie godności osobistej, szacunek dla czasu poprzez pełne życie chwilą obecną, pielęgnowanie relacji z życzliwością i pojednaniem oraz dążenie do sensownego celu. Starzenie się odzwierciedla zatem integralność, a nie żal. Ci, którzy pielęgnują mądrość, wdzięczność i szacunek do siebie przez całe życie, osiągają późniejszy wiek ze spokojną stabilnością i równowagą.

Myśl konfucjańska ostrzega również przed traktowaniem życia jako transakcji. Spełnienie wynika z właściwego działania w teraźniejszości, a nie odkładania satysfakcji na późniejszą nagrodę. Wewnętrzne poczucie kontroli sprzyja stabilności, integralności i zmniejsza urazy.

Ostatecznie starość ujawnia charakter. Codzienna samodoskonalenie, szacunek dla godności, uważne życie i wartościowe relacje tworzą życie, które wydaje się pełne. Starzenie się staje się odzwierciedleniem życia przeżytego świadomie i odpowiedzialnie.